Het Karrepad

Al in de 19e eeuw zien eilanders brood in het toerisme. Het grote voorbeeld zijn de Duitse waddeneilanden. In eerste instantie zijn de badgasten personen die meer dan een modaal inkomen had. Artsen in Leeuwarden laten ieder jaar kinderen naar Schiermonnikoog komen. De vrije natuur en het klimaat heeft een goede uitwerking op hen. Langzamerhand verschuift het toerisme ook naar de mensen die minder te besteden hebben. In de jaren twintig van de vorige eeuw worden dan de eerste zomerhuisje gebouwd. Vooral aan de Badweg en het Karrepad.
Het Karrepad is aangelegd rond de bouw van beide vuurtorens in 1854. Het schip met bouwmaterialen liet zich op het wad droogvallen. Waarna de materialen met paard en wagen via het Karrepad naar beide vuurtorens werden vervoerd om daar gelost te worden.
Op de site "Oude ansichtkaarten Schiermonnikoog" komen we nog een aantal oude foto's tegen van het Nieuwsbladhuis. Het huis is duidelijk herkenbaar aan de dakkapellen en de serreachtige uitbouw.

. . . . een ansicht en herinneringen

Zo zong Wim Sonneveld over zijn dorp. "Thuis heb ik nog een ansichtkaart . . . .  dit is al wat er bleef voor mij, een ansicht en herinneringen". Het is nu natuurlijk anders, maar ergens voelt het twel een beetje zo. Je laat wat achter. De gemoedelijke en vrijwel autovrije sfeer. Terwijl we vanmorgen de afwas en de schoonmaak deden kwamen beide heren het tuinpad op. Ze waren het bepaald niet met elkaar eens en ruzieden er flink op los. Even na half tien hebben we de deur achter ons dicht gedaan. Greta op weg naar de bushalte en wij op de fiets naar de boot. In het dorp draait de grote gele Unimog van de KNRM de weg op. Met zwaailichten richting de veerdam. We waren nog niet op de kade of we zagen de Edzard Jacob al over het wad stuiven. Ard en ik zetten de fietsen tegen het hek en wachten op de bus. Iets voor de veerboot aan komt de reddingsboot terug. Ze moesten uitrukken voor een vermissing. Het verklaarde ook dat laagvliegende vliegtuig wat even eerder over vloog. Gelukkig was de persoon gevonden. Inmiddels ligt de veerboot aan wal en wordt de reddingsboot weer uit het water gehesen.

Wij gaan aan boord. De brug omhoog en op naar Lauwersoog. We nemen afscheid van het dorp met zijn twee vuurtorens.

 Deur dicht en op slot.

Een ererondje Schier

Vanmorgen met de boot van half elf is Jojanneke weer naar huis gegaan. Ze moest weer werken. Met dezelfde boot kwamen Klaas en Ineke aan om een dagje Schier te beleven. Toen we vanmorgen naar de boot fietsen regende het flink. We halen de één binnen en zwaaien de andere uit. Dan terug naar het huisje voor koffie en koek. Inmiddels is die drijfnatte broek van mij al weer grotendeels droog. Dat ziet er goed uit voor de rest van de dag.

's Morgens nog even een rondje om de vuurtoren gelopen. Het dagelijkse middagbroodje eten we in de zon en dan zien we een andere fazantenhen met een stuk of vier jongen door de tuin lopen. Ook Otto laat zich weer voeren. 's Middags naar de Vredenhof gefietst. De laatste rustplaat voor gesneuvelde soldaten uit Engeland, Duitsland, Frankrijk en Polen uit de eerste en tweede oorlog. Via de bunker door de duinenrij weer terug naar de Badweg.

 

 

De familie neemt de boot van half acht. We zwaaien ze uit en fietsen terug naar huis. Morgen zijn wij aan de beurt. Eerst nog even een nachtje "onder" het licht van de vuurtoren.

De orginele ramen uit 1925 zitten nog steeds in het huis.
Geen grote glasvlakken.

Rondje strand

Vandaag wat bewolkt maar vanmiddag trok de lucht redelijk open. We fietsen even naar het snoepwinkeltje en gaan daarna door naar het badstrand tussen paal zes en zeven.

Langs het pad staan schuttingen van wilgetenen. Dit deel wordt tijdens de zomermaanden bewaakt door de Lifeguard van de KNRM. Het zand is heerlijk aan de voeten en we lopen naar de waterlijn om het zeewater nog eens te "voelen".

Omdat bij de Marlijn alles vol zit stappen we weer op de fiets en rijden door de duinenrij naar de Strandtent bij de Badweg. Daar zakken in een luie stoel neer en kiezen voor een wel tradioneel kopje chocola met slagroom. Vanavond nog even naar de Struunmarkt in het dorp.

 

 Je kunt schuiven tussen woon- en eetkamer.

Een hele grote zandvlakte . . . .

Dat kregen we gisteren van een, nog steeds over het eiland rondzwervende, collega. Ik had er al eens naar gekeken maar twijfelde nog. Zou het wel wat zijn? Met z'n allen in die kar achter een trekker aan? Goed, het is natuurlijk wel een stukje eiland waar je niet direct komt. Hoewel . . . . we reden onderweg twee stoere fietsers achterop die ook naar de Balg gingen. Vanaf de watertoren een tochtje van 15 kilometer met de wetenschap dat de terugreis nog eens 15 kilometer tegen de stevige wind in is! Onderweg worden wat bijzonderheden verteld en na een dik half uurtje staan we stil, de deur zwaait open en de bus stroomt leeg.

Ongeveer een half uur hebben we de tijd om zeehonden te spotten, schelpen te zoeken, foto's te maken en om onder de indruk te raken van die geweldige kale vlakte. Er staat een stevig windje en zo kunnen we zien dat het eiland steeds groter wordt. Nou ja . . . . het was vandaag millimeterwerk hoor.

 Hoeveel keer zou men over deze, inmiddels flink gesleten, drempel heengelopen zijn.

Heerlijk . . . . niets moet!

Dat is gewoon het einde! Je moet niets . . . . , je hoeft niet gek te doen . . . . ., je hebt geen verplichtingen . . . . . . Boekje lezen, lekker in de zon liggen . . . . echt ontspannen! Vanmorgen met de koffie kwam Otto langs. Zoals gezegd, hij eet uit je hand.

Vanmiddag op de fiets gestapt en naar de Kobbeduinen gereden. Een prachtig en ongedwongen stuk natuur, tussen grazende schapen door. Daarna even rustig aan want er steekt en een koe het fietspad over. We zitten in de zon bij het baken en komen zelfs hier nog noors tegen. Terug in het dorp worden we door acht bolletjes gekoeld.

's Avonds nog even naar het ringsteken. Toch heerlijk dat de laatste bus hier tussen half 8 en kwart voor acht langs komt. Daar was het wachten op om de weg af te sluiten.  Dan komen ze in draf voorbij. Missen ze of  hebben ze de ring "gestoken". Als dat zo is gaat het vlaggetje omhoog en hebben ze een punt binnen. Morgen is het Concours Hippique dus Jojanneke komt wel aardig aan haar trekken.

Het raam in de dakkapel open en een frisse wind waait je kamer binnen.

Gasten leveren ze voor de deur af . . . . .

Kijk zo worden hier de gasten aan huis afgeleverd. De bus komt de straat in en zet ze vrijwel voor de deur af. Vandaag komen Jojanneke en de zus van Greta met haar kinderen.

Vanmiddag naar de zee geweest. Over het Torenbinnenpad naar de vuurtoren. Daar het eindeloze stuk strand overgestoken naar de zee. Iedereen vermaakt zich super in het water. Steeds een stukje verder richting de strandovergang bij de Badweg. We liggen nog even lekker in de zon en gaan dan weer richting het dorp. Bij de camping gaan de kinderen alleen verder en nemen wij even een kijkje. Leuk voor volgend jaar. Steeds als we er om heen fietsen zien we weer leuke plekjes.

 Na de thee wordt er patat gehaald en lig ik in het hoge gras nog even van de zon te genieten. Als de dames terug zijn valt iedereen als een slootgraver op het eten aan. Dat smaakt goed na een dag in de zon en de zee.

Het is kwart voor zeven, de tassen worden gepakt en samen lopen we naar de bushalte. Dat is de bus er en stappen ze weer in, op weg naar de boot.
Even later verschijnt Otto met zijn familie in de tuin. Mevrouw is duidelijk het meest gewend en eet uit je hand. Otto heeft daar meer moeite mee maar komt wel dichtbij.

 

 De brievenbus in de voordeur wordt nog steeds gebruikt.