. . . . een ansicht en herinneringen

Zo zong Wim Sonneveld over zijn dorp. "Thuis heb ik nog een ansichtkaart . . . .  dit is al wat er bleef voor mij, een ansicht en herinneringen". Het is nu natuurlijk anders, maar ergens voelt het twel een beetje zo. Je laat wat achter. De gemoedelijke en vrijwel autovrije sfeer. Terwijl we vanmorgen de afwas en de schoonmaak deden kwamen beide heren het tuinpad op. Ze waren het bepaald niet met elkaar eens en ruzieden er flink op los. Even na half tien hebben we de deur achter ons dicht gedaan. Greta op weg naar de bushalte en wij op de fiets naar de boot. In het dorp draait de grote gele Unimog van de KNRM de weg op. Met zwaailichten richting de veerdam. We waren nog niet op de kade of we zagen de Edzard Jacob al over het wad stuiven. Ard en ik zetten de fietsen tegen het hek en wachten op de bus. Iets voor de veerboot aan komt de reddingsboot terug. Ze moesten uitrukken voor een vermissing. Het verklaarde ook dat laagvliegende vliegtuig wat even eerder over vloog. Gelukkig was de persoon gevonden. Inmiddels ligt de veerboot aan wal en wordt de reddingsboot weer uit het water gehesen.

Wij gaan aan boord. De brug omhoog en op naar Lauwersoog. We nemen afscheid van het dorp met zijn twee vuurtorens.

 Deur dicht en op slot.